De politiek kan de tv-programma's die we kijken voorspellen, de winkels die we bezoeken en de plaatsen waar we wonen.

Maar hoe zit het met de manier waarop we praten?

In een recente studie, Ik heb kunnen laten zien hoe je politieke oriëntatie van invloed kan zijn op hoe je bepaalde woorden uitspreekt.

Hoe leden van Amerika's twee partijen het land zien - en zijn plaats in de wereld - zou dit fenomeen kunnen verklaren.

Een verhaal van twee presidenten

Het is je misschien opgevallen dat president Donald Trump een unieke manier heeft om de namen van buitenlandse plaatsen te zeggen.

Bijvoorbeeld, hij spreekt "Tanzania" uit als "tan-zay-nee-uh, " in tegenstelling tot "tan-zuh-nee-uh, " en "Namibië" als "nam-bee-uh" in plaats van "na-mih-bee-uh."

Aan de andere kant van het spectrum, President Barack Obama was een fervent voorstander van het uitspreken van vreemde woorden op een manier die de uitspraak van moedertaalsprekers beter nabootste. Hij werd er zelfs voor bedankt:Pakistanen hebben naar verluidt hun waardering uitgesproken voor het Witte Huis voor zijn uitspraak van "Pakistan" als "pock-ee-stahn, " in plaats van een uitspraak als "pack-iss-stan" te gebruiken.

Mijn eigen onderzoek heeft uitgewezen dat dit uitspraakverschil niet wordt toegeschreven aan presidenten. Sprekers die zich als democraten identificeren, gebruiken dit soort uitspraken van vreemde woorden eerder dan degenen die zich als republikeinen identificeren.

Er ontstaat een spraakpatroon

In mijn studeerkamer, Ik liet deelnemers willekeurige zinnen hardop voorlezen, waarvan sommige de namen van buitenlandse plaatsen bevatten, en anderen die Engelse woorden bevatten die zijn geleend van vreemde talen.

Toen stelde ik ze vragen over hun politieke identiteit, opvattingen en meningen. Ik vergeleek hun antwoorden op deze vragen met hun uitspraken.

dat vond ik, vergeleken met de Republikeinen, Democraten spreken vaker uit

"Irak" als "oor-rock, " in plaats van "eye-rack" "Chili" als "chee-lay, " in plaats van "chill-ee" "moslim" als "eland-ledemaat, " in plaats van "muzz-lum" "spiel" als "shpeel, " in plaats van "speel""foyer" als "foy-ay, ' in plaats van 'foyer'.

In ieder geval, Democraten spraken de woorden uit op een manier die leek op de manier waarop moedertaalsprekers ze zouden zeggen. Bijvoorbeeld, het uitspreken van "spiel" - wat uit het Duits komt - als "shpeel" repliceert beter hoe het woord in Duitsland wordt gezegd.

Waarom gebeurt dit en waarom is het belangrijk?

De huidige Republikeinen en conservatieven hebben de neiging zich sterker af te stemmen op een ideologie van nationalisme.

Deze term is de afgelopen jaren meer gebruikt in het politieke discours, vaak op manieren die niet duidelijk zijn gedefinieerd.

In de sociale psychologie, echter, deze ideologische neiging kan meerdere dimensies hebben.

Iemand die meer 'vurig nationalistisch' is, gelooft misschien dat diversiteit het voor een natie moeilijker maakt om een ​​gedeelde identiteit te hebben. Ze zijn ook meer geneigd te geloven dat hun land superieur is aan anderen.

Democraten zijn minder geneigd dan Republikeinen om zich als vurig nationalistisch te identificeren. Iemand die minder nationalistisch is, heeft ook meer interesse of bereidheid om met buitenlandse mensen om te gaan, plaatsen of culturen.

Dit verschil kan het politieke uitspraakpatroon verklaren:in mijn onderzoek Democraten scoorden doorgaans lager op een schaal van nationalisme. En deze score correleerde met de uitspraken van de sprekers, te.

Democraten zijn dus vaak ontvankelijker en meegaand voor buitenlandse mensen en culturen. En de manier waarop ze buitenlandse woorden uitspreken weerspiegelt deze houding.

In cognitief taalkundig onderzoek, we zien dit patroon veel:mensen hebben de neiging om meer als anderen te spreken als ze een positievere houding tegenover hen hebben.

Misschien is dat de reden waarom Obama werd bedankt voor het uitspreken van "Pakistan" meer zoals Pakistanen doen. Het was niet voor iets specifieks politieks. De Pakistanen reageerden gewoon op de manier waarop iemand die hun naam hoort gespeld of uitgesproken zoals ze dat het liefst zouden doen, zou reageren; ze hoorden het als een teken van respect.

Dit artikel is opnieuw gepubliceerd vanuit The Conversation onder een Creative Commons-licentie. Lees het originele artikel.