Science >> Wetenschap & Ontdekkingen >  >> Biologie

De laatste hartritmeartsen die getuige zijn voordat een patiënt overlijdt

Agonaal ritme, vaak een agonaal hartritme genoemd, is een hartgebeurtenis in een laat stadium die een naderende dood aangeeft. Het wordt gekenmerkt door een aanzienlijk vertraagde, onregelmatige elektrische activiteit die beperkt blijft tot de ventrikels, terwijl de boezems niet meer functioneren. Omdat de ventrikels het bloed niet langer efficiënt rondpompen, wordt de zuurstoftoevoer naar de weefsels ernstig aangetast, wat leidt tot snel orgaanfalen.

Dit ritme ontstaat doorgaans tijdens de terminale fase van een hartinfarct of na een langdurige hartstilstand. Andere factoren die dit uitlokken zijn onder meer een overdosis drugs, hypoxie, ernstig traumatisch hersenletsel of een enorme bloeding. De standaardinterventie blijft cardiopulmonale reanimatie (CPR), hoewel de periode voor succesvolle reanimatie kleiner wordt naarmate het ritme richting asystolie vordert.

Op een elektrocardiogram (ECG) verschijnt het agonale ritme als ongewoon brede, onregelmatige ventriculaire complexen, vaak met een hartslag van minder dan 20 slagen per minuut. In tegenstelling tot asystolie, dat zich als een vlakke lijn voordoet, vertoont het agonale ritme nog steeds zwakke elektrische activiteit – een indicatie dat het hart op het punt staat volledig stil te staan.

Hoe voelt agonaal ritme aan?

De term ‘agonaal’ komt van het Griekse woord voor ‘pijn’, maar de ervaring voor de patiënt is verre van pijnlijk. Tegen de tijd dat dit ritme verschijnt, is de patiënt volledig bewusteloos en is het onwaarschijnlijk dat hij pijn voelt. De hersenstam kan echter een minimale activiteit behouden, waardoor onwillekeurige bewegingen of geluiden ontstaan die voor waarnemers alarmerend kunnen lijken.

Getuige zijn van zo’n tafereel kan emotioneel pijnlijk zijn voor familie en vrienden. Het begrijpen van de onderliggende fysiologie kan enige geruststelling bieden. Volgens experts van de Cleveland Clinic is het gehoor het laatste zintuig dat vervaagt vóór de dood. Zelfs als de patiënt het geluid niet bewust kan waarnemen, kan het uitspreken van rustgevende woorden zowel de patiënt als zijn dierbaren troost bieden.

Afbeeldingen tegoed:Jaromir Chalabala/Shutterstock, Toey Andante/Shutterstock.