Science >> Wetenschap & Ontdekkingen >  >> Geologie

Belangrijkste kenmerken van sintelkegels:vorm, grootte en eruptief gedrag

Door Tara Green (bijgewerkt op 30 augustus 2022)

Vorm

Sintelkegels danken hun naam aan hun steile, kegelvormige hellingen. De wanden kunnen onder hoeken tot 35° stijgen, hoewel oudere, verweerde kegels zachtere hellingen vertonen. Hun silhouet is onmiskenbaar piramideachtig, waardoor ze zich onderscheiden van de brede profielen van schildvulkanen of de gelaagde complexiteit van samengestelde vulkanen.

Grootte

Vergeleken met andere vulkanische vormen zijn sintelkegels bescheiden. Typische hoogtes variëren van 100 tot 400 meter (325-1.300 voet). Ter context:samengestelde vulkanen kunnen een hoogte bereiken van 3.500 meter (11.500 voet), terwijl schildvulkanen zoals Mauna Loa tot 8.500 meter (28.000 voet) kunnen reiken van de oceaanbodem tot de top.

Kraters

De meeste scoria-vulkanen hebben komvormige kraters op hun toppen, een direct gevolg van de explosieve uitwerping van as en sintels die zich weer in een centrale depressie nestelen.

Uitbarstingen

De meeste sintelkegels zijn monogenetisch, wat betekent dat ze één keer uitbarsten en dan inactief worden. Hun explosies zijn relatief bescheiden en produceren een gestage stroom gloeiende fragmenten die de kegel vormen.

Vorming in relatie tot grotere vulkanen

Vaak ontstaan ze als parasitaire kegels op de flanken van grotere vulkanen. Tijdens Stromboliaanse activiteit wordt met gas beladen lava omhoog geslingerd, koelt af en valt neer als scoria-clasten die zich rond de ventilatieopening ophopen. Deze parasitaire kegels kunnen in groepen verschijnen en dubbele of geneste structuren vormen wanneer de ventilatieopeningen verschuiven of de uitbarstingsintensiteit varieert.

Groei en levensduur

In tegenstelling tot langzaam opbouwende schildvulkanen of samengestelde vulkanen kunnen zich snel sintelkegels vormen. Het klassieke geval is Paricutin, Mexico, dat in de jaren veertig in één jaar tijd van een boerenveld uitgroeide tot een kegel van 300 meter hoog. Hun levenscyclus is kort en veel ervan verdwijnen binnen tientallen jaren doordat erosie de kwetsbare slakkenlagen erodeert.